گاهی دوست دارم بیام و اینجا چیزی بنویسم. نفس های عمیق می کشم و آروم تر پلک می زنم. سعی می کنم خودم و توی همون فضایی قرار بدم که سال ها توش غوطه ور بودم و و باعث میشد بنویسم ولی انقدر کمرنگ شده که ... نمی دونم! منم شدم یه آدم معمولی. یه مرد 31 ساله که همه تلاشش اینه بیشتر پول در بیاره ...Adblock test...

ماهی مرده از ماهیگیر نمی ترسهچون ماهیگیر دوستش ندارهمن خیلی وقته ازت نمی ترسم ...

بازی شروع میشه. مراحل اول بازی ظاهرا ساده است. می تونی به آسونی از غول های کوچ و بزرگ رد شی. کمی عجله می کنی و از فضای رنگی و زیبای پس زمینه بازی لذت نمی بری. فقط عجله داری به مراحل سخت تر برسی. یکی ا

ده سال از پدیکس گذشت ...

عشق اول برای نرسیدن ساخته شده است. یعنی اگر رسیدنی در کار نباشد، که اکثرا نیست، زیبا تر است. آن قدر زیبا که حاضری از بدن خود جدا شده و در فاصله ای چند متری ایستاده به افتخار این غم شریف، با شکوه و بی

مرگ حق نیستولی گیوتین هابه گردن ما خیلی حق دارند ...

متقاعد کردن این بی شعور کار ساده ای نیست. من دیگرم را می گویم. از حرف زدن های پیاپی با او و نفهمیدن های بی انتهایش خسته شدم. وقتی حواسش نیست مانند کاغذی مچاله او را به چمدانی قهوه ای و سرشار از بوی رط

فروردین 98 بود که اولین عطسه اتفاق افتاد. مشغول بررسی کردن فاکتور های سال گذشته بودم. چند ثانیه بعد از عطسه فهمیدم شرایط طبیعی نیست. به شکل احمقانه ای فکر کردم عطسه باعث توهم یا حتی مرگم شده! چطور ممک

روی سنگ های موج شکن پریدن دیوانگی قابل قبولی میخواست که در ما موجود بود. پایت در فضای خالی سنگ ها فرو رفت. ترسیده بودی که پایت شکسته باشد. لنگان لنگان به یکی از نیمکت ها رسیدیم. خواستی از خلوت پیاده ر

فکر تو مرا کشت فکر تو مرا زنده کرد مانند خودکشی که سر نهنگ ها را زیر آب می کند

حقیقت اینه که گلوله ها بال های پرنده و نشونه می گیرند ولی این پروازه که سقوط می کنه ...

عشق فراموش کار است مانند کودکی که زنگ خانه ای را می زند اما فراموش می کند فرار کند مانند زخمی که فراموش می کند خوب شود مانند بارانی که فراموش می کند بند بیاید ...

اگر پیراهنم را در بیاورمرنگش مشکی نیست ؟ اگر قاب عکست را بردارم دیوار پشت قاب عکس مانند زخمم تازه نیست ؟ اگر روبان مشکی را بردارم قول می دهی برگردی ؟

آماده ام. بارانی پوشیده ام. چتر برداشته ام. چمدانم را بسته ام. برای آخرین بار در آینه قدی خود را خیره شدم. شبیه همه مسافر ها به جدی ترین شکل ممکن جدی به نظر می رسم. پول، عینک و بلیط را برداشته ام. کلید را همان جایی که در نظر گرفته بودم فراموش می کنم. تاکسی رسید. آقای راننده لطفا همین نیمه را به ترمی...

لنگه این چشم ها رو من قبلا دیدم. وقتی میگم دیدم فکر نکنی زر می زنما. نه جون جفتمون! آقامون یه پوستر چسبونده بود رو دیوار. دقیقا بالای منقل و بساطش. عکس یه هنرپیشه هندی بود. البته مامانی یه بار عصبی شده بود و نصفش و جرررر داده بود. فقط چشای اون مادر مرده مونده بود. بابام وقتی آخرین کام ها رو می گرفت ...

رفتار نسبتا طبیعی و معقولی داشت. البته اگر از بارانی و چترش چشم پوشی کنی. عادت داشت حتی در داغ ترین روز های تابستان چتر همراه داشته باشد. با او در کافه آشنا شدم. هر روز سعی می کرد حوالی ساعت 20:00 کافه باشد. یک بار میانه های مستی گفت: اینجا را دوست دارم چون تلویزیون ندارد و چند بار تلاش کرد که بخندد...

من فقط گاهی میام گوشه وبلاگم گریه میکنم و بر میگردم به جهنم بیرون ...

خورشیدکم از طعنه ها نترس پشت من پنهان شو بگذار بگویند از پشت کوه آمده ای ...

همه می دانستند دست احمد آقا به خون پاک پدرم آلوده است. وگرنه پدرم نمی رفت تا چک هایش برگشت بخورند! با همان دست های خونی برای ما یک کیلو پرتقال آورده بود. این وقت ها خون جلوی چشم هایم را می گرفت. با لبخند گفت " خونیه ها! " گفتم چی؟ گفت پرتقال ها. عروسک ها مادرم را می بافتند. سفارش این هفته هزار عروسک...