گاهی دوست دارم بیام و اینجا چیزی بنویسم. نفس های عمیق می کشم و آروم تر پلک می زنم. سعی می کنم خودم و توی همون فضایی قرار بدم که سال ها توش غوطه ور بودم و و باعث میشد بنویسم ولی انقدر کمرنگ شده که ... نمی دونم! منم شدم یه آدم معمولی. یه مرد 31 ساله که همه تلاشش اینه بیشتر پول در بیاره ...

ماهی مرده از ماهیگیر نمی ترسه

چون ماهیگیر دوستش نداره

من خیلی وقته ازت نمی ترسم ...

بازی شروع میشه. مراحل اول بازی ظاهرا ساده است. می تونی به آسونی از غول های کوچ و بزرگ رد شی. کمی عجله می کنی و از فضای رنگی و زیبای پس زمینه بازی لذت نمی بری. فقط عجله داری به مراحل سخت تر برسی. یکی اادامه مطلب

ده سال از پدیکس گذشت ...

عشق اول برای نرسیدن ساخته شده است. یعنی اگر رسیدنی در کار نباشد، که اکثرا نیست، زیبا تر است. آن قدر زیبا که حاضری از بدن خود جدا شده و در فاصله ای چند متری ایستاده به افتخار این غم شریف، با شکوه و بی ادامه مطلب

مرگ حق نیست

ولی گیوتین ها

به گردن ما خیلی حق دارند ...

متقاعد کردن این بی شعور کار ساده ای نیست. من دیگرم را می گویم. از حرف زدن های پیاپی با او و نفهمیدن های بی انتهایش خسته شدم. وقتی حواسش نیست مانند کاغذی مچاله او را به چمدانی قهوه ای و سرشار از بوی رطادامه مطلب

فروردین 98 بود که اولین عطسه اتفاق افتاد. مشغول بررسی کردن فاکتور های سال گذشته بودم. چند ثانیه بعد از عطسه فهمیدم شرایط طبیعی نیست. به شکل احمقانه ای فکر کردم عطسه باعث توهم یا حتی مرگم شده! چطور ممکادامه مطلب

روی سنگ های موج شکن پریدن دیوانگی قابل قبولی میخواست که در ما موجود بود. پایت در فضای خالی سنگ ها فرو رفت. ترسیده بودی که پایت شکسته باشد. لنگان لنگان به یکی از نیمکت ها رسیدیم. خواستی از خلوت پیاده رادامه مطلب

فکر تو مرا کشت

فکر تو مرا زنده کرد

مانند خودکشی

که سر نهنگ ها را زیر آب می کند

حقیقت اینه که گلوله ها بال های پرنده و نشونه می گیرند

ولی این پروازه که سقوط می کنه ...

عشق فراموش کار است

مانند کودکی که زنگ خانه ای را می زند

اما فراموش می کند فرار کند

مانند زخمی که فراموش می کند خوب شود

مانند بارانی که فراموش می کند بند بیاید ...

اگر پیراهنم را در بیاورم

رنگش مشکی نیست ؟

اگر قاب عکست را بردارم

دیوار پشت قاب عکس مانند زخمم تازه نیست ؟

اگر روبان مشکی را بردارم

قول می دهی برگردی ؟

آماده ام. بارانی پوشیده ام. چتر برداشته ام. چمدانم را بسته ام. برای آخرین بار در آینه قدی خود را خیره شدم. شبیه همه مسافر ها به جدی ترین شکل ممکن جدی به نظر می رسم. پول، عینک و بلیط را برداشته ام. کلید را همان جایی که در نظر گرفته بودم فراموش می کنم. تاکسی رسید. آقای راننده لطفا همین نیمه را به ترمینال برسان. نیمه دیگرم نتوانست دل بکند. منصرف شد!

لنگه این چشم ها رو من قبلا دیدم. وقتی میگم دیدم فکر نکنی زر می زنما. نه جون جفتمون! آقامون یه پوستر چسبونده بود رو دیوار. دقیقا بالای منقل و بساطش. عکس یه هنرپیشه هندی بود. البته مامانی یه بار عصبی شده بود و نصفش و جرررر داده بود. فقط چشای اون مادر مرده مونده بود. بابام وقتی آخرین کام ها رو می گرفت و لولِ لول بود خیره می شد به چشای اون پوستر و هی لبخند می زد. شاید واسه همینه که وقتی از جوب پیداشادامه مطلب